estos si saben lo que hacen

Página 1 de 2. 1, 2  Siguiente

Ver el tema anterior Ver el tema siguiente Ir abajo

estos si saben lo que hacen

Mensaje  TEORICO el Miér Dic 01, 2010 8:33 pm

[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
Iros acostubrando a este tipo de ladra y acoso. En muy poco tiempo os diremos el ¿porqué?.
Sorpresa sorpresa !!!!!!
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  Admin el Miér Dic 01, 2010 10:02 pm

Vamos a ver ¿Aún hay quien intente comparar la progresión, tenacidad, persistencia, resistencia e incremento progresivo del deseo de apoderarse de la pieza conforme el acoso avanza de la jauría del vídeo: bien compacta y cohesionada?? Ojo, me parece un error afirmar que una jauría de grifones es peor, pero también creo que lo sí sería un craso error, sería intercalar razas de grifones, porcelanas, brunos o sabuesos junto con la jauría de la peli, porque serían incapaces de aguantar el infernal ritmo tras las primeras dos horas de acoso. A partir de la segunda hora del acoso es donde este tipo de ejemplares "marcan la diferencia": tras el levante todas las razas arrancan con brío y muy fuerte, pero no es lo mismo meter una jauría con motor "honda turbo y gran depósito de combustible", que otra cuya velocidad punta y gasolina, se acaban antes y a costa de sus "ruedas" (cascos, rabo, pulmones y ganas de cazar y comportamiento por si hay que volver al monte al día siguiente)...
Hay cruces de Beagle -muy fuertes- y Beagle Harrier.
El animal es fallado -suponemos- tras dos detonaciones que se oyen en los primeros segundos del vídeo -no sabemos cuándo ha tenido lugar el levante- y herido tras dos disparos que se oyen después. Los 7 minutos de acoso que siguen ponen los pelos de punta. El desenlace... vedlo--... Aunque sobra "algo" que el inexperto cazador hace.

Un saludo.

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Este vídeo es mejor

Mensaje  Admin el Jue Dic 02, 2010 2:03 pm

[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
Impresionante!!

Este tipo de jabelíes son los peores: muy ágiles y osados, muy bien armados.Y menudas carreras le manda a los perros. La jauría es muy ágil y agota al jabalí. Ese guarro no tiene pinta de estar herido de bala y sí agotado por el esfuerzo y trabajo de la jauría.

Chapó, yo, por lo menos nunca he visto nada igual

Los canes hacen lo que deben: agotarlo sin entrarlo, cautos, sí señor. Menuda agilidad. Un diez para ellos y sus amos.
Es más, creo que no hay ningún perro rajado, increíble!!!
De nuevo, IM-PRE_SIO_NAN_TE!!!

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Otro vídeo bonito

Mensaje  Admin el Jue Dic 02, 2010 6:15 pm

Más:
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]

Aquí al final parece que se dan cuenta de la debilidad y poca fuerza del jabalí y creo que acaban abocando.

Buen trabajo!

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Maremmanos.

Mensaje  David el Jue Dic 02, 2010 9:19 pm

Fíxate, no 1º vídeo hay varios Segugios Maremmanos, é unha raza de rastro específicamente creada para cazar o xabaril na parte de Italia máis preto de Córcega. Son os cans algo máis altos, de cor area e atigrado e co rabo cortado. Unha carreira de moito barullo (está visto que che encanta o barullo, jajaja...), a actitude do paisano no remate... mal.

O segundo vídeo paréceme feito nun parque de entrenamento, a actitude do porco non é normal, e abre pouco a boca e poucas veces para estar sen folgos... non sei, para min é un parque, ese porco está moi afeito a batallar de preto cos cans e non lle importa facelo no limpo sen sequera defender o cu co terreo ou vexetación. Os cans actúan ben (anque esto depende do gusto de cadaquen), ademáis están todos onde deben estar.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

chasse a la cour

Mensaje  TEORICO el Jue Dic 02, 2010 9:36 pm

E un porco toupado tras a persecución da tipica Venerie francesa a cabalo, metenlle cas pouco a pouco ou ben unhasoa xauría desde o levante ata queop toupan
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  Admin el Jue Dic 02, 2010 11:19 pm

O que é curioso do segundo vídeo é que non entre ninguén ó remate. Nunca saberemos con certeza se realmente é un porco de cercado. A sorte pros cans é que lle parou no limpo e nunha zona de moita lama: xusto a que buscan os bichos feridos ou toupados por cansancio. Lémbrome de antigos vídeos franceses nos que esgotaban os cervos con Grandes Anglos e Pointevines e o desenlace final era nunha poza ou charca en moitas ocasións. Vese que os animais buscan a auga ó verse sen forzas.

Dos Maremmanos coido que che manadara un e mail cun vídeo de Youtube diles porque se asemellaban algo ós Plots. Parécense algo a nosa Perla, jejj.

O bo dos B. Harrier é a súa prudencia e constancia, a verdade é que me encantan. A ver como furrulan no monte.

Un saúdo David.

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Xauria

Mensaje  Anxo Trives el Vie Dic 03, 2010 1:15 am

Boas companeiros!!!!
Eu de cans nn entendo moito,pero no primeiro video, pareceme que o que fai o paisano e para ke nn volva mais de caza ou eu nn volver con el, eso de pegarlle un tiro o lado dos cans para min unha autentica animalada.
Nos seguintes para o meu parecer nn me gustou moito ver unha sola raza de cans cazando, eu son mais de la union hace la fuerza, caza can para o ke e, por exemplo para min como o sabueso espanol no rastro ningun, cando os levantas os anglofranceses porque os apuran moito e case nn os deixan pensar. Nn sei xa collendo cousinas pouko a pouko.
Bueno unha aperta a todos!!!!!
avatar
Anxo Trives

Mensajes : 25
Fecha de inscripción : 29/10/2010

Volver arriba Ir abajo

Xauría

Mensaje  David el Dom Dic 05, 2010 10:42 am

Faltando todavía o luns para "completar a semana", levo indo ó monte o martes (entrenamento), o xoves (caza) e o sábado (caza). Vaivos o conto de cada día de xeito que sirva de introducción ó tema:

Martes: Ceibo dous cans de meu no rastro dun porco duns 60-70 kgs ás 13:00 h nunha rega inmensa, sen accesos. Levantan e siguen, rematando por sacar o xabaril a unha postura "típica" en menos dunha hora, onde os recollo.

Xoves: Nun aplace con tres cochos, todos de entre 50-70 kgs, ceibamos catro cans e un cachorro de seis meses (un de meu, tres dun compañeiro e outro doutro). Levantan e vexo como lle saen á vez á postura por riba da miña un corzo e un xabaril. Mata o porco e mete os cans de volta por onde viñera o porco, volven ás camas e arrancan os outros, mátase outro máis que sae sen cans e o restante ten moita sorte e cólase por entre a miña postura e a de abaixo de min saíndo xusto por onde ceibaramos os cans no rastro. Digo que tivo moita sorte porque atravesou por onde non había carreiro e iso non é normal. Da en nevar moito e temos que parar.

Sábado: Ceibamos nun aplace de catro cochos bos cinco cans (un de meu, dous dun compañeiro e dous doutro). Según van no rastro, estes dous cans últimos a pesares de ser ceibados máis tarde atropellan completamente ós outros e levantan un corzo (son dous cans que non valen nin para tomar por saco), escarallando por completo a ceiba. Páranse os cans, a cadela miña vai baixando por unha rega e colle un rastro nun castiñeiral que a saca fóra da armada. Vai levantar lonxe e despois dun tempo acaba por meter na armada un macho duns 70 kgs que é abatido. Entrementras vemos moverse corzos en varios sitios da armada. Os dous cans que levantaran o corzo habendo rastro dos porcos son recollidos e gardados "baixo 7 chaves". Cos outros tres cans (dous grifóns e a miña) volvemos á entrada dos porcos, ceibamos e despois duns momentos de dúbidas onde se levantaran os corzos (había máis dun), retoman perfectamente o rastro dos porcos (xa son máis das 17:30 h) e chegan ás camas, ladrando ó quieto. Non imos ninguén a axudar. Finalmente despois de insistir conseguen arrancar un e entre lusco e fusco é abatido... outro macho duns 70 kgs.

A miña pregunta é... paga a pena manter unha xauría? por qué? cázase máis ou mellor cunha xauría? É certo que onte quedáronnos varios cochos na cama, pero porque se fixo noite, do contrario volveriamos meter os cans no rastro da entrada, chegarían outra vez ás camas e tratarían de arrancar outro. Pero non é menos certo tamén que os tres días únicamente cun par de cans fariamos alomenos o mesmo que fixemos e seguramente mellor.

Os catro pelagatos que fomos cazar estes días (o mínimo legal xustiño), a cantidade de dificultades e restriccións que tivemos que afrontar por mor da neve (cazamos na montaña), non máis de 5 cans en ningún caso e... tres días normais de caza e de capturas.

Sei o que é unha xauría por cazar con ela moitos anos, pero hoxe por hoxe non lle vexo sentido ningún, e cada día que pasa os acontecementos veñen ratificar o meu pensamento. Vexo a xauría como un capricho sen gran utilidade na caza con arma de fogo, xa non digamos eses conxuntos de 20-25 cans nos que se intenta suplir a calidade con cantidade, deturpando totalmente ademáis o auténtico concepto de Montería. Podo chegar a entender a utilización de varios equipos de 10-15 cans onde a densidade de porcos é moi alta e as densidades doutros animais son moi baixas, como pode suceder nalgunhas zonas do Pirineo, pero non vexo a utilidade que poderían ter eses equipos aquí.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  Anxo Trives el Dom Dic 05, 2010 4:35 pm

Pois eu como xa dixen, nn sei motido de cans, pero cando ti estas nun posto e tes a sorte de ver a caceria case por completo, a imaxen de 10 ou 15 cans nun rastro e o levante dun xabaril para min e espectacular.
Tamen che digo, haiche moitos tipos de cacerias, vos seguro que cazades atraillados,porque senn tiñas que quedar sen cans en moi pouco tempo o haber unha gran cantidade de rastros(Zorro, corzo...), eso e o que penso, pero bueno a caza ante todo para min, son os cans, nn e apretar o gatillo, que e o culmen da accion, pero eu prefiro pasar un bon dia vendo traballar os cans que apretar o gatillo.
beña un saudo para todos
avatar
Anxo Trives

Mensajes : 25
Fecha de inscripción : 29/10/2010

Volver arriba Ir abajo

A Xauría: un método de caza por antonomasia

Mensaje  Admin el Dom Dic 05, 2010 11:26 pm

David, entendo o teu modo de caza: sufrido, técnico e, pra quen o practica ben e con empeño e constancia coma ti, admirable -polo menos pra min-. Como saberás, quizaves o noso método de caza ten moito que ver cunha tradición bastante arraigada ourensá que mesmo Andrés Toxeiro, (excelente treleiro) no seu libro "A caza do Xabarín en Galicia" lle chamaba Montería á Galega. Tan só que nós, en vez de cazar sen rastro e batedores desarmados (Montería), non usamos batedores, os cans son os batedores, e procuramos ceibar sempre en rastro fresco. Coma viche-lo outro día, é moi raro que eu me teña que meter ó monte, salvo que os cans latan a parado e non dean botado os bichos. Precisamente o día que nos acompañache, os cans ben viches que cazan sós e non é necesario tronchar toxos.. Debemos diferenciar que, dependendo tamén das condicións climatolóxicas, haberá días nos que non hai un puñetero rastro (coma hoxe pola chuvia), e os cans algo de perna venlles ben facer, tampouco é plan de que, ante a ausencia de rastros se retorne cos cans pra canceira e nin se ceibe -sei que aquí xa discreparei seguramente con máis dun-. David, tamén haberá días nos que se ceiba nese rastro tan largo coma o do outro día no que non demos emprazado á corda, e a pesares de ceibar en dous sitios, tan só un can foi capaz de chegar á manada e botar un rellote: non pasa nada, divertímonos e non nos mancamos, que é o importante. Os rastros que había eran escasos e largos David.

Hoxe mesmo, xantando en Laza preguntabámonos ¿Pra qué imos nós cazar con trela se hai unha densidade máis que aceptable e se abateron 3, un de 120 kilos de novo, se feriron 2 moi grandes que non foron cobrados e a xente gustalle escomezar a cazar cedo e divertiuse escoitando megaladras? E isto é unha tónica habitual... Pois quizaves pola mesma razón pola que vós non sustituíde-la trela pola solta, porque á xente non lle importa esperar o recado dos emprazamentos e está acostumada a cazar dese xeito, que pra eles é o máis correcto, e así dende hai moitos anos. Son, en definitiva tradicións distintas e métodos de caza diferentes, respetables ambos.

Por outra banda, como saberás, nós atopámonos en fase de transición, é dicir, para cazar con xaurías hai un requisito que eu, polo menos, considero fundamental, que é o de ceibar un grupo de 6 ou 8 cans todos de pura e da mesma raza. Nós isto inda non o acadamos pero imos polo camiño e, unha vez que o consigamos, veremos coma o traballo dunha xauría ben cohesionada, é unha preciosidade: polo método de traballo, pola función de cada equipo da mesma que amosa no monte, polas ladras, ese "barullo" que ti mesmo, David dis que nos gusta e, en definitiva polo espectáculo visual que mencionaba Anxo de Trives.

David, fas a seguinte pregunta que ten moita miga e dende logo é moi interesante, concretamente dis:

A miña pregunta é... paga a pena manter unha xauría? por qué? cázase máis ou mellor cunha xauría?

Non creo que se poda resumi-la custión en cazar "máis" ou "mellor", senón de disfrutar co que se fai, dentro duns límites que especifico neste párrafo seguinte e que non é outro que o de cazar coma mandan os cánones:
A miña resposta é que nós estamos en fase de transición, porque non dispomos dunha xauría (pura raza e de catro a oito ou dez), pero inda que os nosos cans traballan de modo cohesionado xeralmente, noto que en ocasións esparéxense moito e cazan de xeito bastante independente , posto que hai tempo que me desfixen daqueles que sós, no deron amosado que son capaces de acercar e levantar sen axuda do resto (o día que ti viñeche, houbo un momento no que había 6 grupos de cans con seis pezas diferentes, e soltáranse 17 cans en duas soltas: 9 e 8 ), inda que, claro está, quédanos moito traxecto pra poder falar de que cazamos cunha xauría. Na miña opinión, é moi importante que o método de caza escollido, entre nos estándares establecidos, que para min tan só son unicamente dous: Trela por un lado, e ceiba sobre rastro fresco por outro; ese método escollido é o que nos debe de proporcionar unha verdadeira satisfacción e pracer, disfrutando do adestramento e educación de cans empleados para tal labor e método e, quizaves non che falte algo de razón David, cando afirmas que é moi difícil educar e adestrar a 30 cans -por poñer un exemplo- criados e mantidos que non teñan un método de traballo similar, e iso só se consegue dun único xeito: mediante o emprego de menos cans, é dicir, en xaurías. Dificultoso é xa manter 30 cans, coma pra ter que adestrar os trinta (que pra min serían claramente tres xaurías). Coido que o método de caza que escollamos ten que reuni-las características cas que mellor nos identifiquemos ou máis disfrutemos. A miña experiencia na trela é nula, pero a miña aspiración é a de ter unha xauría educada de 6 a 10 exemplares dunha soa pura raza. Pero aquí , neste punto, chegamos a unha pregunta moi interesante á que respostarei de modo teórico e, co tempo, espero que práctico..

¿Qué é educar unha xauría?
En teoría deberiamos dispor dun exemplar con grandes aptitudes pra desenvolve-las fases de rastrexo, acercamento, levante e acoso, e outro exemplar que dispoña de gran inciativa de búsqueda. Este é o esquema clásico pra un pequeno grupo que, por suposto, se pode extender a grupos máis numerosos de, coma dicía anteriormente, seis a dez cadelos. Outra característica moi importante é a cohesión, coma citaba o outro día "Pardal", nun interesante artigo de Club de Caza. Pra min, David e Anxo, a cohesión enténdoa coma a capacidade pra acadar un traballo conxuntado de tódolos membros da xauría en función de optimizar en acción de caza as cualidades que sobresaen en cada un dos integrantes da mesma, é dicir, de conxuga-la aportación das cualidades de cada membro sobre o papel ou escena cinexética ou de adestramento. Así pois, temo-lo marcador, que é aquel sabuxo que ten máis capacidades olfativas pra desentraña-los pasos nocturnos dos xabaríns -neste caso-, o conductor, que é o máis dotado pra acerca-los rastros, o chamado polos galos e italianos "remitente", é dicir, aquel can que é o que mellor resolve as faltas durante a fase de acercamento; temos tamén o levantador (o máis dotado pra facer abandoar do encame as reses) e, por último, temo-lo sabuxo mestre e guía, que é aquel que reorganiza o resto do traballo dos demaís compoñentes da xauría, e que se encarga de transmitir esa especial maestría con tenacidade e traballo, que anima e ensina ós demáis a non abandona-las demandas ou fases que sexan máis dificultosas.

Todo isto, que parece moi teórico, e unha verdadeeira aspiración pra min, entendendo a caza coma unha actividade de ocio na que tentar superar e perfecciona las técnicas da mesma. Isto, que ó mellor en Galicia soa algo esperpéntico, é o abc pra moitos conductores de xaurías franceses e italianos dende hai moitos anos. E esa aspiración e, para min, o método de caza ideal e o que, co tempo, experiencia e gañas, supón un reto que, de seguro, máis me satisfará. Por iso mesmo, non me disgustaría equipar unha xauría de dez puras razas, crialos, mantelos, educalos, adestralos, e por suposto, cazar con iles, disfrutando dun día de caza.

Un saúdo a todos, boa caza e non mancarse.

Admin.


Última edición por Admin el Miér Oct 19, 2011 4:17 pm, editado 1 vez

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

can que os da a parado

Mensaje  TEORICO el Mar Dic 07, 2010 9:44 pm

Onte as cuadrillas num 3 e 5 de Nogueira de Ramuín soltaron no "carpazal" primeiro un can que os dá a parado, rodearon o sitio e logo soltaron o resto dos cans, e mataron trers, un deles grande.
Este e un métodomais breve, i efectivo, para que lle guste a carne.
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Non teño intención de establecer un "pensamento único".

Mensaje  David el Miér Dic 08, 2010 10:45 pm

Nin moito menos. Eu digo o que penso, sen máis, falar por falar. Sigo coa relación destes dous días de caza restantes:

Luns: Auga a mares toda a noite e toda a mañá, a mares, chuvia torrencial sen tregua. Pese a mollarnos completamente e percorrer andando cos cans varios kms na procura de rastros, só un compañeiro ten un rastro, que lle cortou o can moi preto da porta da súa casa. As únicas pasadas que viu foron nun noiro e só as puntas dos uños, no camiño que seguiu o xabaril non se vía absolutamente nada. Ceibamos oito cans (contabamos cun cocho grande) nun monte enorme, onde ceibara eu o martes, pero na ladeira de enfrente. O cocho estaba a 50 m. da ceiba, fíxose forte e os cans apretaron por tres veces moi duro sen éxito. Catro cans saen fóra e non queren volver (puta que os fixo, vaia xoias). Subo apoiar os 4 cans restantes (unha plott, un grifón e dous ariegeois) e ó berrar a unha distancia duns 30 m. (imposible achegarse máis), sae, primeiramente sobe e despois baixa, percorre uns 800 m. a carón dun río moi crecido pola auga da chuvia e de fundir a neve e nun lugar onde se xuntan ese río con dous regatos morre a canción. Os 4 cans dan voltas, cruzan o río, van e veñen, pescudan o terreo durante preto unha hora... sen éxito, eu podo ver o que fan a través do GPS. Penso en ir axudar ós cans a retomar (é fraga e polo tanto é posible chegar) pero nin os máis vellos da cuadrilla saben o que podo atopar no lugar onde perderon os cans, ningún deles chegou alí nunca. Por primeira vez en moitos anos vivo unha perda definitiva dun xabaril sen ser por alonxamento ou abandono... incríble, unha cousa tola. Sen dúbida o cocho meteuse na auga e subiu por algún dos regatos contra a forza da auga. Vivir para ver, quedou para outro día.

Hoxe mércores: Eu non vou de caza pero chámanme ás 15:00 h. os compañeiros. Localizaran unha manada nun monte fácil, viron a metida no monte nun noiro dende a carretera e os cochos estaban un pouco máis arriba. Botan 6 cans (de 4 donos diferentes) e saen 7 cochos, caendo 5. Un macho pasa ben dos 100 kgs. Estaban 11 da cuadrilla. Deses 7 cochos andáramos no rastro Sergio e máis eu o sábado, pero metéransenos algo altos, con moita neve, non se podía ir. Cousa rematadamente rara atopar semellante concentración de cochos na nosa mancha, que se caracteriza sobre todo por ter cochos de 2-4 anos solitarios e grupos familiares pequenos, duns 3 membros de media.

Admin, eu enténdote perfectamente e paréceme moi ben que te marcaras ese obxectivo, paréceme estupendo e estou seguro de que chegarás a facelo realidade; non obstante, non contestaches á miña pregunta... cómpre unha xauría para cazar xabariles? cómpre un amplo nº de cans para cazar xabariles ou esta é simplemente unha opción que responde ó capricho do monteiro?. Xa sei que unha xauría é moi bonita de vela cazar, pero ter un nº amplo de cans é extremadamente esixente, baixo o meu punto de vista non é algo práctico, da problemas de axilidade, de adestramento, de entrenamento e de manexo, aparte de que a xauría non é tradicional do noso norte, aquí a caza a rastro se veu facendo cun can, dous ou tres, de varios donos, alomenos nos últimos 200 anos. Penso que é unha forma de caza peculiar (aínda que xeralizada tanto en Europa como en América) que cómpre manter e potenciar, sen deixarnos "engatusar" polo "barullo" (perdoa pola parte que che toca, Admin, jajaja...), máis propio de Gran Bretaña ou Francia. Pero repito, é o meu pensamento á vez que respecto o teu.

A xente máis vella coa que cazo leva 40 anos indo ó xabaril en serio. Anteriormente ata algún familiar meu directo matara algún xabaril nos anos 40 e 50 no entorno da famosa Fraga de Cecebre preto de Betanzos, pero eran cousas moi puntuais. Hai 30-40 anos colocábanse en posturas moi distantes entre sí e ceibaban un can ou dous nun rastro, ou inclusive sen rastro. Normalmente non aplazaban. Coa chegada masiva do corzo cambiaron o xeito de cazar, optando pola corda como opción de búsqueda. Aquí a xente torce o xesto se ve chegar á postura un can cun corzo, un cervo, un furón ou un raposo, aprécianse unha barbaridade os cans "limpos", tamén chamados de "rastro único". A búsqueda previa de encames mediante cans de corda non se considera unha perda de tempo ou un aburrimento, senón todo o contrario: un xeito de non perder tempo e esforzo. Unha perda de tempo sería ceibar os cans sen rastro ningún, á tola, e un aburrimento sería ver saír cans con corzos ou outra cousa que non sexa xabaril. Ademáis abúrrese toda a mañá quen quere, posto que a ninguén se lle prohibe buscar rastros, xa sexa con can ou sen can.

Non obstante tamén existe a opción asturiana e cántabra, que vén estando cada vez máis de moda (anque hai que ter moi bos cans para levala a cabo). Colócanse as posturas larguísimas a primeira hora e os monteiros entran no monte por varios sitios cada un cun can, dous ou tres, moitos cazando ceibos dende o 1º momento e non tocando outra cousa que non sexa xabaril. Este xeito de cazar é ben semellante ás grandes monterías que nos describe o "Libro de la Montería" de Alfonso XI (s. XIV), unha obra extraordinaria para calquera que desfrute do can de rastro, xa que é monográfica sobre sabuesos e alanos. Neste caso volvemos ó mesmo: este xeito de caza non se pode conseguir agás traballe cada monteiro cun curtísimo nº de cans. Teño algúns vídeos realmente bos que me vén facilitando un rapaz cántabro que caza con SE sen papeles, cans de rastro único, cazando en solitario ou en parella, que moven os porcos dun xeito incríble sen tocar ningunha outra cousa que non sexa xabaril, son vídeos caseiros pero dunha calidade cinexética extraordinaria.

Admin, o luns estivemos moi preto de non atopar rastro ningún no que ceibar. Habiamos marchar para a casa?... coido que non, habíaos convencer para meterme nunha rega grande sen accesos cos dous cans de meu ceibos, as posturas postas. Se algún dos cans picaba rastro, ceibar máis cans onde foran ceibados estes e adiante!!. Ir para a casa sen máis... pois non, sempre e cando haxa cans nos que se poida confiar algo de que se tocan rastro... seguramente ha ser xabaril e non outra cousa.

Fíxate que estás a falar de "bater monte" e o meu pensamento é que para "bater monte" non están os cans de rastro, senón calquera outro. Os cans de rastro baixo o meu punto de vista non cazan batendo monte, senón que cazan seguindo rastros. Estamos perfectamente de acordo en que alguén que necesita levar os seus cans de rastro preto dos encames, e non ó revés... non ten cans de rastro.

En canto á utilización dunha barbaridade de cans (quedei flipado co que me dixeches de 60-70 cans, virxe santísima)... pois xa sabemos todos a que circunstancias pode responder a necesidade de utilización de semellante nº de cans. Meu pai aprendeume de pequeno a fixarme moito no nº de cazadores, nº de cans e terreo que necesitaban as cuadrillas para cazar un xabaril (ou un raposo, cando eu era rapaz), facendo a media de cazadores e cans por peza abatida en terreos semellantes podiamos obter unha boa referencia sobre quen manexaba bos cans e que cazadores tiñan bos coñecementos sobre caza. Canto menor nº de cans e menor nº de cazadores por peza... maior calidade media.

Quero supoñer que esa xente que ceiba 60-70 cans moverá moitísima caza e obterá unha media de xabariles por día de caza moi importante para estar a falar de Galicia. Con 60 cans bos pódese mover unha cantidade de monte descomunal. De tódolos xeitos se a media de calidade canina é similar á que teño observado nas chamadas "monterías" (non me acaba de gustar aplicar ese sustantivo para esas macrobatidas que pouco teñen que ver coa montería clásica e máis apegada á tradición) do centro e sur peninsular... mal vamos. Eu recordo estar de "montería" na Serra de San Pedro en Extremadura xa hai anos... fun esperando ver cans de caza maior e o que atopei foron cans que a duras penas chegaban ó calificativo de cans... de caza.

Déixovos un link sobre a Montería, da wikipedia: [Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

A XAURÍA É DE TRADICION GALEGA

Mensaje  TEORICO el Jue Dic 09, 2010 11:38 am

Realmente o novedoso en Galicia e o tema da corda.
Fai mais de coarenta anos que veño cazando os porcos en Ourense e Pontevedra, Lémbrome das primeiras mandas de cans: a peña "Tarzán" de Petín, os do Matadeiro do Barco e poucos mais, todos levaban mandas de cans.Chamabannos de todolos concellos para que lle foramos con cans. Os punteiros mercabamolos en Asturias e logo criabamos e volviamos a mercar aos bons criadores asturianos.
Foi precismente hai pouco, a raiz da prohibicion da comunidad do Principado de cazar con xauría cando o tema da corda se veu impoñendo en Glalicia de forma mas abondosa, independientemente que a estratexia xa estaba recollida no libro "El arte de la ballestría y montería" de Alonso Martinez del Espinar (xa choveu).Non me veñas decindo amigo David que a corda é de tradicion galega,porque precisamente a aparición explosión demográfica do xabarín -na edade contemporanea- foi ai coarenta anos. Antes pobre do que cazase furtivo porque D.Pedro Madruga, os Condes de Lemos , ou os veciños dos Mosteiros, lle cortaban as mans.
Eses cans que "non tocan" outra cousa que no sexa porco quixera velos eu o dia 5 en Laza, onde cada cen metros hay un corzo ou mais.( vin oito levantes distintos en 200 metros cadrados de pinar) a ver que facían a ver saltar un, dos catro, seis oito...diante dos nefres e asi dia tras día, a ver como acababan facendo.
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Cans limpos.

Mensaje  David el Jue Dic 09, 2010 7:13 pm

Teórico, eses cans farán o que están afeitos a facer a diario nas mesmas circunstancias que en Laza, é dicir, pasar dos corzos e seguir ó seu. Recordemos que as densidades máis altas acadadas polo corzo están precisamente en lugares onde se aprecian especialmente os cans limpos.

Eu teño visto cans lanzarse como tolos latindo ó ruído do levante de varias cervas e ó chegar e decatarse de que non é “o seu”, calar, dar volta e seguir buscando. Todo é cuestión de selección, adestramento, tempo e tratar de cometer o menor nº de erros posible.

A respecto deste tema (cans limpos) deixo unha reportaxe que xa ten anos, “made in Sanz Timón”, que non é precisamente sospeitoso de parcialidade nisto:
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]

Tradición: vexamos fotos asturianas, galegas e cántabras de entre 1910 e 1955… quen ve unha xauría nalgures?
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]

e teño máis… e por suposto a isto me refiro cando falo do que contan os vellos… estamos a falar de xente que xa cazaba con cans de rastro dende moito antes da guerra, que non tivo que ir por cans de rastro a ningures porque xa os tiñan na casa, do país. Existe en todo o norte galego, dende Punta Herminia ata o nacemento do Navia, un pouso moi vello da caza con esta clase de cans, e por iso nos anos 50-60 había un señor en Aranga que cazaba o lobo coa axuda dun grifón atado a un cordel; existían e existen reminiscencias dun antigo xeito de facer as cousas, por iso existe unha palabra galega moi común entre os monteiros no norte específica para o “concierto” ou “emplazamiento”: a verba “aplazar”, herdeira directa do galaico-portugués medieval “apraçar” con idéntico significado. A corda non é algo novo aquí, senón a volta a algo con gran pouso, por iso re-acolleuse de xeito tan rápido e masivo no norte galego. Non digamos que é unha cousa nova aquí porque non é certo. Digamos como moito que a montería clásica viviu un paréntese por falta de caza maior, nada máis.

Quizáis, Teórico, digo quizáis, quedaches demasiado preto da túa casa en canto ás apreciacións xerais. Esas mandas das que falas tamén comezaron a existir en Lugo polas mesmas datas, pero xa antes existía estoutro xeito de facer as cousas por parte de xente con escasos recursos que facía o que vira facer sempre onde nacera. Non existe tradición de utilización de moitos cans na caza en Galicia, en absoluto, a menos que queiramos facer tradición dalgo que ten, como moitísimo, corenta anos.

A utilización da corda para aplazar é exhaustiva e multi-repetitiva en tódolos tratados peninsulares sobre Montería , ocupando esta arte follas e follas en obras tales como:
- Libro de la Montería, de Alfonso XI
- Livro da Montaría, de Juan I
- Tratado de la Montería, de un montero de la Sierra del Segura.
- Origen y Dignidad de la Caça, de Juan Mateos.
- Varios pequenos tratados pouco xeneralistas dos ss. XVIII e XIX.

Se queres botarlle unha ollada a calquera, Teórico, pero sobre todo ós dous primeiros, non tes máis que pedilo, están dispoñibles para todo o mundo en internet, en versión íntegra e formato orixinal.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

a corda en Galicia

Mensaje  TEORICO el Jue Dic 09, 2010 9:14 pm

Hai 60 anos debia haber en Galicia perto de unha ducia de porcos e outro tanto de corzos. O habitat non estaba para eles.
Non había butano, nin corrente electrica.polo que a madeira empleabase para todo, millons de cabezas de gando traian o monte a raia e todo eso que conocemos e que facía todo o contrario do que precisan as especies maiores.
Xa cumpría aficcion para traelar con tanta escased de caza.
Teño cazado na serra de S. Pedro con Monteiros Sierra Benavente, en fincas abertas moi boas con taboleiros de 80 reses por finde.varios anos, ali basta conque fagan ruido, porque as manchas so se montean una vez o ano ou cada dous ou tres ou catro.
Penso que un porco sente que lle ven o demo enriba condo o acosa unha manda de cans. e o cazador do posto fixo ou mobil, debeselle subir todo o que teña a gorxa se a ladrá se lle bota a o lombo, a min polo menos pásame, e non me sucede o mismo se ven a ladra de un OOOOUUUUUHHHHH so ou dous marcando por onde lle vai. Na manda, sucede algo entre os cans que no se da entre un ou dous, que é o competencia por ver cal vai de primeiro e corre mais por chegar ao traseiro da peza, logo tamen está o da incertidume : Daran con eles?.... saldrán por onde estou ?....virá o grande ripado polomeu posto?...vou estar caladiño.....
A min o da corda pareceseme o da caza en lata. é decir, na caza enlatada esta está cercada e fanche pasar o mismo cervo vinte veces polo teu posto, na corda "imos apiolar esta rellada que temos certo que está e rodeamola para que non fuxa ningun. Pois bueno....
Para min un can "limpo" é un can "capado" no seu instinto venatorio, que sin non vai ao corzo ou cervo e poerque pensa que vai ser castigado..
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  David el Vie Dic 10, 2010 3:49 pm

Teórico, tampouco estou dicindo que hai 60 anos a xente da que falo cazara á corda... qué ían cazar?, se era moi raro ver unha pasada dun porco?. Non, o que estou falando é dunha bagaxe "de vello", e de que nunca deixaron de cazar con cans de rastro, xa fora lebre, raposo ou, como dixo nunha entrevista hai algúns anos un cazador de 90 anos de Cedeira, corzos, posto que ata uns anos antes da guerra na súa zona non era unha peza de caza especialmente rara de atopar. Eu mesmo teño unha compañeira de traballo do norte de Lugo que ten na súa casa tres ou catro cabezas de corzo desecadas polo seu avó, no primeiro cuarto do s. XX, cazados na zona de Gañidoira-Xistral-Cadramón, aparte do testimonio do meu avó, que na década de 1920 viu corzos preto da Coruña onde aínda non chegaron hoxe.

Por outra parte respecto a túa visión, compréndoa máis do que te imaxinas.

A caza do xabaril con can de corda non se parece nada á caza enlatada, Teórico, non se parece nada porque para matar un xabaril primeiro hai que saber onde está.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

O CORZO DOS 40

Mensaje  TEORICO el Vie Dic 10, 2010 8:06 pm

David:
Una vez que se sabe donde está o porco a diferencia coa caza enlatada e mínima. Quitamoslle a incertidume.
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
.ahi tes un relato que colguei no foro da ACE, non lle quito nin lle poño nada a realidfade dos feitos.
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Que cada quen cace coma queira, pero con ética cinexética, respectando as tradicións.

Mensaje  Admin el Vie Dic 10, 2010 10:16 pm

Admin, eu enténdote perfectamente e paréceme moi ben que te marcaras ese obxectivo, paréceme estupendo e estou seguro de que chegarás a facelo realidade; non obstante, non contestaches á miña pregunta... cómpre unha xauría para cazar xabariles? cómpre un amplo nº de cans para cazar xabariles ou esta é simplemente unha opción que responde ó capricho do monteiro?. Xa sei que unha xauría é moi bonita de vela cazar, pero ter un nº amplo de cans é extremadamente esixente, baixo o meu punto de vista non é algo práctico, da problemas de axilidade, de adestramento, de entrenamento e de manexo, aparte de que a xauría non é tradicional do noso norte, aquí a caza a rastro se veu facendo cun can, dous ou tres, de varios donos, alomenos nos últimos 200 anos. Penso que é unha forma de caza peculiar (aínda que xeralizada tanto en Europa como en América) que cómpre manter e potenciar, sen deixarnos "engatusar" polo "barullo" (perdoa pola parte que che toca, Admin, jajaja...), máis propio de Gran Bretaña ou Francia. Pero repito, é o meu pensamento á vez que respecto o teu.

Escomezo respostando –se é que non o fixen xa- cun NON, non fai falla unha xauría para a caza do xabarín. Por non facer, non fan falla nin cans (agardos nocturnos ou axexos á rompida do día nos pasos querenciosos). O tema está en que cada un cace como máis lle preste, pero o que sí critico é que se cace mal. Penso que todo o que non sexa:
1.- Caza mediante emprazamento á trela
2.- Chasse á tir, practicada con xaurías de pura raza sobre rastro ou mediante grupos de 4 a dez cans que, a pesares de seren cruzados, conservan un método de traballo similar polas súas características morfolóxicas e funcionais.
3.- Chasse á Courre.
4.- Agardos ou axexos de xabarín.
5.- Montería.

É, cando menos, criticable.

Agora ben, que cada quen cace coma máis lle prazca, como non, faltaría máis. Isto é un foro de expresión, de debate e de intercambio de opinións. A ninguén lle debería de parecer mal que critiquemos que se cace con cans de rastro sen ser soltados en rastro, penso eu. Os cans de rastro son para algo, non para que un batedor tronche toxos, senón para que sexan iles os que vaian ó encame sobre rastro: o resto é forzalo a cazar sen aproveitar as súas características e cualidades, porque para facer ruido e levanta-los xabariños chegando o cazador ó encame, non se necesitan cans de rastro. E non nos esquezamos da fase de rastrexo David, que é a previa ó acercamento. Cando afirmei que os cans son os batedores, referíame a este punto concreto, inda que non usei a verba axeitada. Os cans dámoslle un rastro, pero os cochos, antes de ir ó encame fan unha serie de percorridos, voltan sobre os seus pasos ás veces, fozan, comen, e antes de que o can chegue por fin á demanda que lle leva dereito ó encame –o acercamento-, ten que solventar esta primeira fase de rastrexo adecuadamente.

Non debemos de reduci-lo debate desta custión dende una simplificadora comparación no método de caza. ¿A trela é mellor que a solta sobre rastro fresco con xaurías, de verdade? Esta pregunta en si non ten senso ningún. Iso é coma dicir que a Chasse á Courre é peor ca que se practica ca trela: o fondo do asunto está en que as diferenzas nas tradicións non se poden comparar entre si: cada unha, sabéndoa practicar, será máis satisfactoria para ó cazador concreto. O importante é, coma xa debatimos en máis ocasións, falar de cazar ben ou centrar as nosas críticas cando se caza mal, según a modalidade que practiquemos, modalidade que estea recoñecida coma tradición cinexética, adaptando o método de caza ás nosas necesidades con coherencia. Ninguén usa podencos para practica-la trela, pois pola mesma razón, a ninguén se lle ocorrería ir cazar coellos con Bassets Fauve “á vista” ou “ó salto” . A min, de ningún xeito se me ocorrería dicir que cazar con menos cans E / OU á trela é cazar mellor que cazar cunha xauría de 8 puras raza ben adestrados e viceversa. Para ti, pode que sexa máis práctico cazar con menos cans, e para min, pola contra, ten máis senso práctico manter unha xauría de oito puras raza e adestralos correctamente para caza-lo xabarín porque é unha modalidade que me atrae máis. No punto que parece que estamos de acordo é no de que os que cazan con moitos cans de rastro e ceiban sen rastro, non cazan ben o xabarín. Os cans de rastro non se deben ceibar sen rastro salvo que, polas condicións climatolóxicas ou a ausencia de rastros, esteamos obrigados a elo, optando por unha bouza grande e querenciosa, con poucos accesos. Porque se temos cans de rastro é para soltar en rastro, salvo que alguén inventase unha nova modalidade que quede pros anais da bibliografía cinexética europea. Opino tamén que, pola contra, os que ceiban oito porcelanas, ou 8 niverneses, ou 8 Beagle Harriers ou incluso 8 cans cruzados que dispoñan dun METODO DE TRABALLO SIMILAR nun rastro fresquiño, cazan ben. Sobre todo, se lanzan de diante ós membros da xauría máis expertos e, ó pouco tempo, o resto. Ademáis, non te confundas David, cazar cunha xauría non é sinónimo de cazar cun amplo número de cans, senón cun máximo dun lote de 8 a dez. Ademáis ¿ti realmente cres que una xauría de 8 niverneses ou 8 Beagle Harriers adestrada para cazar xabaril carece de calidade, de sentido práctico, porqué? Exprícamo, porque non o acabo de entender. Este xeito de cazar coido que non é un capricho do monteiro, senón unha tradición europea. Coma tamén a chamada Chasse Á Courre, que está limitada a Francia case que exclusivamente, e na que o número de cans ten que ser máis numeroso, practicándoa con relevos, ata agotar á res obxecto de caza. E ollo, porque a organización deste tipo de modalidade típicamente francesa, baséase en que, a primeira hora, varios membros da cacería, adícanse a examinar a pé ou á cabalo rastros do animal a “fatigar”. Unha vez que o responsable escoita atentamente tódalas opinións, escolle por ceibar nun ou noutro lugar diferente. Pero SEMPRE EN RASTRO.

Certo é que a trela posué un gran arraigo en Asturias, Cantabria e gran parte da costa luguesa. O emprego de xaurías, non é tradicional nin do norte nin do sur, senón de Francia e Italia (1), e para iso, teriamos que escomezar a falar da historia de España e da tradición da Montería na metade Centro e Sur do país, que nos explicaría moito; monterías nas que non se empregan cans de rastro, senón podencos, cruces de mastíns, alanos españois, etc… Tamén deberiamos destaca-lo progresivo incremento da caza maior nun curto espacio de tempo -30 anos- no norte peninsular polo éxodo rural, a emigración no tardofranquismo, o envellecemento poboacional e, coma dicía Teórico, o abandono dos traballos do campo: agrícolas e gandeiros, quedando a maior parte das leiras e terreos de labradío invadidos por toxos, silvas, codesos, piornos e uces. Estamos a falar do cambio das condicións de biotopo favorables a "prolificidade" xabalineira, que sorprendeu á maior parte dun colectivo cazador centrado na menor que, viron na caza grande, a única opción viable á vista dos acontecementos e deste tipo de transformacións sociais. Pero xa na década dos anos 60 se cazaban corzos e cochos bravos no Macizo Central Ourensán de modo ocasional. Tanto na década dos 40 coma na década dos 50 había excepcionais avistamentos de corzos e xabaríns nas serras do interior ourensán e cunca do Sil. Non deixan de ser excepcionais tamén os abates na posguerra civil. Temos imaxes e testemuñas do “ Tío Valentín”, da comarca de Cedeira con cochos abatidos nesa triste data, na que a fame e a destrucción de infraestructuras, por mor da guerra, marcou o destino dun país que se enfrontaba a una gran división e fractura moral que, pouco a pouco foi superando. Pero, centrándonos na custión que nos ocupa, o emprego de xaurías foi prácticamente nulo, e a xente centrouse en caza-lo xabarín cos guichiños de coellos ou cruces de can de palleiro con grifóns ou sabuxos ( a maioría descendentes de razas francesas!!). Estes grupos de cazadores, coma ben indicaba Teórico, mercaban, en ocasións, cans en Asturias ben pagados para inciarse na caza grande ante unha explosión demográfica sen precedentes no rural galego. E así, pouco a pouco foron constituíndo grupos de cans nos que había un pouco de todo. A densidade de xabaríns era tal por aquel tempo, que ata o entón ICONA tivo que autorizar as famosas batidas, como a primeira celebrada na historia en Castro Caldelas, un dos mellores tecores ourensáns de xabarín na actualidade, á que tivo a oportunidade de asitir meu pai e irmán, abaténdose e sendo cobrados perto de vinte exemplares, sen conta-los feridos e os que os paisanos aviaron no monte e.. pra casa... Era raro o día en que a Peña Trust do Matadoiro do Barco de Valdeorras ou nós mesmos, non eramos solicitados para ir a Bande, O Irixo, ou a Chantada incluso, porque os xabaríns non deixaban o pouco millo que se sementaba. Pouco a pouco, os desencantados da menor escomezaron a formar as súas propias cadrillas e grupos de cazadores pero, salvo algún que outro grupo minoritario i excepcional que se especializou en cazar mediante o emprego de xaurías de pura raza, a inmensa maioría conservaba aqueles canciños “do país” que mellor lle iban. Cazaban raposo, corzo e xabarín con iles. O número de cadrillas foi crecendo, ó mesmo tempo ca construcción de autovías coma a A-52, data na que, coincido en sinalar coma un punto de inflexión a ter en conta na diminución de avistamentos e, en definitiva exemplares de xabaríns abatidos, pasando agora a unha época na que non hai o que había, pero hai para divertirse. As cadrillas, co paso do tempo, fóronse especializando en adquirir cans grifóns ou cruzados de grifón, de boa pranta e, ó día de hoxe, non é raro observar exemplares de Porcelaine, Grifón Azul, Sabueso Español e outro tipo de puras razas en case que tódalas cadrillas de caza.

Debo destacar que as publicacións cinexéticas escritas no noso país no tocante a caza maior e ó xabarín mediante ó emprego da trela ou xaurías son realmente escasas, a diferencia de Francia e Italia, que dispoñen de bastante bibliografía ó respecto. Os españois somos moi chapuceiros, e no curto recorrido democrático, puidemos ocuparnos dun aspecto un pouco descoidado, coma é o relanzamento e creación das razas autóctonas de cans de caza e o de prodigarnos en enriquece-la nosa biblioteca cinexética, máis aló das novelas literarias relacionadas ca caza. Respecto a bibliografía que mencionas, faltouche mencionar un libro que fala da caza á trela, inda que só sexa de pasada. Que é o do Tratado de Ballestería e Montería de Alonso Martínez de Espinar (2).

En canto teña un minuto, respóstoche ó resto da túa mensaxe.

Un saúdo.

(1) Un exemplo do arraigo e tradición da Chasse á tir mediante o emprego de xaurías de pura raza, constitúeno antigas obras que versan sobre ese método de caza, sen ter que citar xa, libros do século XX. Son publicacións do século XIX que versan de xeito bastante denso, tanto sobre a modalidade da caza de forzar , coma da outra modalidade: a Chasse Á tir con cans de pura raza, que é á que aspiramos.


Tamén: “La chaase à tir en France” de Joseph Lavallée de 1856
Ou o “ Traité de la chasse, contenant les chasses à l'affut à tir et à courre” de Adolphe René, C. Sellier, 1.865


(2) Obra fundamental pra entende-las nosas raíces no tocante á caza grande actual. Alonso Martínez de Espinar__ LINK__


Última edición por Admin el Lun Dic 13, 2010 1:46 pm, editado 1 vez

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  TEORICO el Sáb Dic 11, 2010 10:18 am

Desde la época del imperio romano la caza del jabalí ocupó un lugar preferente entre las ocupaciones de los nobles, aunque hubo que esperar hasta la revolución francesa para que todos los estamentos sociales tuvieran acceso, con limitaciones, a su caza.
Claro que cuando trataron de "exportar" su revolución a España para liberarnos del absolutismo monárquico que nos oprimía y lastraba en plena decadencia, se encontraron con los resistencias al cambio que predicaban desde los púlpitos contra el "invasor relajo francés", así como las lógicas resistencias cortesanas. las luchas de los liberales los fusilamientos de Carral, etc etc.
La caza social tardó, tardó.....
En el museo mujnicipal de Ourense, hay inscripciones en las que los romanos afirman que una de las pricipales razones de la fundación y su asentamiento en "Auriensis"(aparte del oro y las termas) fué la adundancia de caza y jabalies por las márgenes del Miño..
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

A peza crave da xauría é a selección: A Unión Fai a Forza

Mensaje  Admin el Sáb Dic 11, 2010 8:58 pm

Agora exporei os puntos de vista polos que pensó que, ceibando xaurías de ata dez cans de pura raza, podemos gozar de unha serie de vantaxes sobre os que ceiban un ou dous cans.

Para empezar, é claro e notorio que os porcos bravos desencaman mellor ante a presión dunha xauría que ante a presenza de tan só un ou dous cans. Isto é indiscutible. Xa, xa sei que o monte está cheo de circunstancias que ocasionalmente convírtense na excepción que confirma a regra, pero a postura de que cazando cun ou dous cans, os xabaríns, neses silveiros dos gordos e extensos (no en montiños con pouca defensa) arrincan mellor é, polo menos pros que levamos indo ó monte dende hai moitos anos, indefendible. Non hai argumento que valga ante a evidencia, constatada en centos e centos de casos a pé de monte que así o atestiguan. Ceibando, polo tanto, dous cans nun rastro, e seis ou oito noutro hipotético que presentase idénticas características (é por poñer un exemplo), é dicir, nas mesmas condicións, a diferencia hase notar ó chegar ó encame e nas características das diferentes fases previas. Na persecución, dependendo da raza en custión e as súas cartacterísticas, o porco irá máis ou menos apretado pero, de volver a pararlle –nesas bouzas grandes- non hai cor. ¡¡A presión de 6 ou 8 é incomparable ante a presión de dous!! E, sobor de todo, se se acompañan dunha boa voz. Durante as fases: unha boa xauría reúne máis cualidades, porque son máis e ben seleccionados pra cada aptitude que, tan só un ou dous serían incapaces de amosar.

Como xa dixen, a maioría de conductores franceses e italianos optan por soltar xaurías e non un ou dous cans sobre rastros de xabarín: a satisfacción persoal de contempla-lo seu traballo, o espectáculo visual que producen no monte, a intensidade e a emoción que lle transmiten ás posturas durante os lances , son motivos que enganden un plus de beleza a este tipo de caza pero, hai algo que condiciona todo o demáis, que é a conformación e selección dunha xauría e as súas características de traballo. Un equipo ben conxuntado de cans de pura raza adestrados convintemente para dar caza ó xabarín, é moito máis completo e amosa unha clara superioridade en todas e cada unha das fase das que consta este tipo de caza (xabarín). A diferencia está, en que cada membro da xauría se encarga dun cometido, e ante ó desencame e acoso, os porcos son sometidos a unha presión extra, que sería imposible de acadar cun ou dous cans. A unión fai a forza, e a modalidade de caza en xauría non podería ser unha excepción ante este dito. Agora ben, non nos trabuquemos, o “barullo” do que falaba David, ten que ser seleccionado, xa que a xauría en sí non é unha mistura aleatoria de cans, senón a selección de membros que a integran que, polas súas características individuais, método de traballo, uniformidade na morfoloxía e nas características físicas – de resistencia-, carácter individual e comportamento no conxunto, constitúe un reto moi difícil de acadar. A xauría actúa coma un conxunto homoxéneo: un UN, un TODO, e aquel cazador que, grazas á súa experiencia, tesón e saber, logra cohesionar un grupo destas características, terá unha xauría que amosa unha superioridade indiscutible ou máis completa sobre este tipo de caza concreta que no caso de ceibar un ou dous cans. E estamos falando de xabarín, non de corzo nin de lebre. A xauría non consiste en criar e xuntar e ceibar a boa de deus, senón en seleccionar do que se cría escollendo aqueles exemplares que sobresaen en determinadas cualidades necesarias que, en conxunto, son imposibles de acadar en grupos reducidos: as que citaba o outro día nun post da primeira páxina deste mesmo topic.
[Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]
Dito doutro xeito: a conformación dunha xauría ten que ter coma principio fundamental a selección daqueles exemplares que sobresaen en determinadas aptitudes individuais. O mellor rastrexador, o mellor acercador, o mellor remitente, o mellor desencamador, o mellor acosador e o mellor mestre ou guía. A xauría debería amosar sagacidade no rastrexo e resolución das faltas do acercamento con rapidez, a cualidade de latir ó quieto, e constancia e progresión no acoso con resistencia, coma tamén o cambio na modulación do tono do latido en función das fases da caza. E isto é imposible de acadar cun ou dous cans na caza do xabarín precisamente porque son un número reducido que, por moi boas cualidades que amosen, xamías poderán substituír as cualidades individuais que conforman un grupo de 6 a dez ben seleccionados para tal cometido.

Escribo isto coma un afeccionado disposto a aprender, non coma un experto polo que, calquiera do que eu pense ou escriba, o fago dende as miñas limitacións, que pode ser cuestionado por calqueira conductor experto que, dende ahí moitos anos, ten a selección coma principio obxetivo para conformación dunha xauría de caza de xabarín.

Un saúdo a todos.

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

Cadaquen debe pensar no que necesita.

Mensaje  David el Dom Dic 12, 2010 10:23 pm

Teórico, non está nada claro, pero absolutamente nada claro, que na Península Ibérica se deran dende a Idade Media as mesmas circunstancias respecto á caza que noutros países feudais europeos, coa caza reservada exclusivamente á nobleza. É posible que existiran montes reservados, pero a inmensa maioría non. Seguro que tes oído falar dos "ballesteros", moitos eran cazadores profesionais, vivían legalmente da caza e eran "xente común", do pobo.

Ademáis, sobre a Baixa Idade Media a este respecto temos unha testemuña moi explícita, existente no "Tratado de la Montería" (s.XV) con respecto ó que ocorría no Cantábrico: "(...) que en otro tiempo con muy gran caudal de canes y gente monteaban, tanto que no lo hacía nadie, sino reyes o príncipes o grandes señores; y si lo hacían personas comunes, en este reino, se hacía en la Montaña y en Vizcaya y en Galicia (...)"

Teórico, non hai nada que rebater contra os sentimentos de cadaquen. O que sigo tendo claro é que para facer saltar o xabaril primeiro hai que saber onde está. A caza que practico non ten absolutamente nada que ver coa caza enlatada.

Admin. Por suposto que cazando unha especie de maior con cans de rastro entre altas densidades doutras especies hai que lles dar primeiro un rastro sobre o que traballar, isto é unha premisa fundamental. Tamén o fan así en Norteamérica con toda a caza maior perigosa (oso negro, puma, cocho). Non cómpre usar a corda, por suposto que non, pódese cazar ben sen ela igualmente. A nós vénnos moi ben para saber onde están acamados os xabariles, e para ceibar exactamente onde queremos ceibar e como queremos ceibar, polo conxunto do noso xeito de cazar. Ser é un instrumento que permite moita precisión en diversos aspectos da caza do cocho bravo, por iso é tan utilizada. Pero sobre todo é un extraordinario instrumento de adestramento. Nin te imaxinas a miña sorpresa cando o tipo ó que lle compramos os plotts en West Virginia me comentou que el adestraba utilizando a corda. É indubidable que estamos a falar dun instrumento amplísimamente utilizado tanto no pasado como no presente en múltiples facetas.

Por suposto que cazando con 8 cans vas ter máis empuxe, máis forza, máis rapidez, máis espectáculo, etc… etc… etc… pero… teóricamente, Admin, teóricamente, porque o monte despois é moi cabrón. Acordo ben cando tiñamos na casa 6 bassets azules que gañaron varios premios en probas de traballo, eran bos cans cos que sobre todo cazabamos o raposo, aquel equipo cazaba como un só can, estaba integrado ó 100% e empuxaba dun xeito incríble para seren bassets e azuis. Sen embargo, cando saía cazar eu só, únicamente levaba 2, como moito 3. E cazaba perfectamente.

O que ocorre na práctica, e sobre todo na caza do xabaril que practicamos nós e onde a practicamos, é que un equipo de 6-8 cans non é operativo. Pero ollo, son as miñas circunstancias concretas, moi similares ás de moita xente, pero miñas e polo tanto diferentes ás de outra moita xente. Vouche explicar porqué, ou máis ben voucho amosar cun exemplo ocorrido onte sábado: [Tienes que estar registrado y conectado para ver este vínculo]

Meu compañeiro levaba dous cans de seu. Ben. Eu levaba unha cadela miña e outra do meu pai, o sitio por onde imos era o único onde podía gravar, e parece bo de andar porque non se aprecia a pendente. Como levo eu 6-8 cans de meu ata onde os hai que ceibar tantas e tantas veces? Como paro eu 10 cans onde os parei? Se os deixo pasar hoxe habían de estar varios lañados, o porco non era grande pero tiña case tres dedos de navallas, delgadas pero como agullas. É razoable un equipo de 8 cans se hai máis xente na cuadrilla con cans e a todo o mundo lle gusta ceibar? Se temos que ir tres ou catro para ceibar, canta xente apostura como deus manda?, só sete ou oito? Non, eu prefiro ter un, dous ou como moito tres cans todo o adestrados que poida, cans independentes que non se fíen do que fan os outros; porque uns días toca ceibar con cans coma estes dous grifóns (que son bos cans) e outros días toca ceibar con cans que non valen nada. Non vén a nada ter 5 cans de meu porque non son capaz de levalos con soltura eu só onde moitas veces os hai que ir ceibar. Se tódolos días poidera ceibar no monte a carón dun prado ou dun camiño… pero non é así nin moito menos.
Se fóra un cocho grande, de podermos, outra persoa tería que vir connosco e traer outro par de cans. O ano pasado case no mesmo sitio aplacei un cocho grande no que ceibamos catro cans e un cachorro. O cachorro xa nin foi e un dos catro cans quedou na cama con dúas lañadas boas, pero o cocho saiu.

Deste xeito a min non me compensa ter cans especialistas nalgunha fase da caza, como por exemplo é o meu azul, que fai ben o rastro frío pero que como haxa trifulca non axuda… , de feito é raro que o ceibe; o ano que vén, segundo os meus plans, seguramente quedará de reserva na casa e punto. Cans completos, que fagan ben tódalas fases da caza, e independentes. Iso é o que me interesa se quero cazar xabariles, ademáis é o tradicional acó, con toda a bagaxe secular de selección canina que supón. Con isto non digo que os demáis teñan que pensar coma min, simplemente digo o que eu penso. Se quixera pasar máis traballos dos que paso no monte, se tivera un axudante e gañas de andar recollendo cans pola semana, por suposto que tería 8, pero non é o meu caso.

Ánimo co reto, Admin, tes por diante, se pos o listón alto, un traballo “de la hostia”.

A obra de Martínez del Espinar é unha obra escasamente centrada na montería, por iso non a mencionei. Fala unha barbaridade de sabuesos e aplaces, pero case só con vistas ó traballo dun ballesteiro. Ademáis paréceme un autor moito menos familiarizado aínda que Juan Mateos e o monteiro da Serra do Segura coa caza do norte da península, onde se conservou a verdadeira Montería, a clásica, a fiel ás orixes.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

ANTIGA CAZA POPULAR ???

Mensaje  TEORICO el Lun Dic 13, 2010 9:50 am

Ballesteros foi unha especie de título nobiliario de mui pequeno rango, otorgado polos nobles as persoas que ciuidaban das armas y as utilizaban na guera e, cando cadraba, na caza DOS NOBLES, os diversos reinos do que hoxe é o solar patrio, non tiñan nin un cm2 de propiedade popular, senon concesions para cultivos con pago de diezmos e primicias ao clero e os nobles quedando o necesario para mal-vivir. No tocantes a caza, todo era "furtiveo" prohibido e mui penado.
Logo veu a revolución, desamortización, a redención dos foros, na que os redentarios se reservaban a caza de especies que dignificaban en numero e xénero. A caza popular foi unha conquista froito do triunfo da revolución francesa , o liberalismo e o socialismo.

Sen ir mais lonxe, onte mesmo, si en lugar de ceibar os cans ma mancha, ouberamos emplazado a toxeira na que estaba agochados os porcos, e cercamos mais apretados os 20 postos, poucos se ouberan librado do plomo. ¿Que sucedeu, pois que o unico que se apartou da piara, foi fallado e os demáis fuxiron entre dous postos que, o cubrir mais abertos quedan ocos polos que se valeiraron.(mais oportunidades para a fauna cinexética) cousa que non ocurre o emplazar e cecar corto ou a ter a a caza segura dentro de un valado.
¿Como paramolos cans? pois gracias ao localizador foron parar ao vedado de coto a 5 kms. e ali os collemos, o rematar o gancho e comprobar que xa non quedaba ningúin can na mancha.
avatar
TEORICO
MIEMBRO DE HONOR
MIEMBRO DE HONOR

Mensajes : 1327
Fecha de inscripción : 28/03/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  Admin el Lun Dic 13, 2010 10:52 am

Teórico, a 5 km os cans non foron parar, a 12 ou 13 totales se sumamos o percorrido que fixeron polo monte sí, e seguían latindo, jejj...

Hai un artigo escrito por Xelo de Trus na revista "Todo jabalí 3" que describe perfectamente todo o que David nos está a contar. Fala das mesmas obras e dos ballesteros que, según conta, foi perfectamente retratado por Juan Mateos Mayor de Felipe III e Felipe IV, na obra que citaba David "Origen y Dignidad de la Caça", agora ben, este tipo de modalidade (trela) non era considerada popular nin frecuente nin extendida en absoluto, xa que era a máis alta nobreza e as monarquías (ballesteros dos reis) as que facían uso dela nalgunhas rexións do norte peninsular e Portugal. David, se te fixas na cita que ti mesmo nos ofreces fálase do uso "popular" coma algo moi excepcional.
"Tratado de la Montería" (s.XV) con respecto ó que ocorría no Cantábrico: "(...) que en otro tiempo con muy gran caudal de canes y gente monteaban, tanto que no lo hacía nadie, sino reyes o príncipes o grandes señores; y si lo hacían personas comunes, en este reino, se hacía en la Montaña y en Vizcaya y en Galicia (...)"
De feito, os restos testemuñais que nos quedan son escritos sacados de citas ou manuscritos que nos falan do Rey Don Fernando e do infante Juan de Portugal, por exemplo que fala da caza do oso e o xabarín con sabuxos de trela, sabuxos de acoso e alanos. No libro de la Montería, de Alfonso XI no capítulo XXIII, fálase tamén de "Qué manera debe hacer el montero que quiere hacer un buen can de traílla".

A Revolución Francesa, coma comenta Teórico, foi unha auténtica transformación social e da ilustración e, grazas a ela, o pobo tivo máis acceso á cultura e a caza foi máis popular, máis accesible a cidadanía e a practicada con sabuxos en xauría, converteuse nun arte pra tódolos que souberon seleccionar exemplares para tal laboura e practicala ben. No noso país, a historia tivo outro devenir moi diferente. A cantidade de bibliografía especializada nestas modalidades de caza se comparamos España e Francia é ben diferente, coma xa citei, e iso é fiel reflexo da consecuencia deste tipo de acontecementos históricos. O resultado da historia está presente na conciencia popular, a cultura cinexética dun pobo mídese, en gran medida, polas consecuencias que, as transformacións sociais e políticas tiveron sobre a vida dos cidadáns. O século da Ilustración foi un fito cultural na historia da humanidade e a caza, na súa faceta artística, social e cultural, sufriu sen dúbida, as consecuencias desta "revolución".

Un cordial saúdo.
PD: Bonito vídeo David, é importante que sigas a recoller este tipo de arquivos audiovisuais que quedarán para o futuro. Teño que levar eu a arranxar unha cámara que me regalou jabatillo e en canto escomece o adestramento da xauría, tentarei de recoller vídeos sobre a evolución da mesma. É unha mágoa que non filmarade-lo remate en directo. Un bó bicho, sí señor. O monte que se ve no vídeo é moi parecido os da veiga do Bolo concretamente os tecores de Valdín e Seoane, uns cotazos nos que cada xabarín está rodeado por catro ou 5 parexas de corzos. Tecores moi bos e de moitísimo xabarín, pra emprazar con cans limpos son ideais.

Por certo, segue así, jejj...

_________________
Cazar no es matar
avatar
Admin
Admin
Admin

Mensajes : 584
Fecha de inscripción : 27/03/2010
Edad : 75

http://monterosribeirasacra.forosactivos.biz

Volver arriba Ir abajo

RE

Mensaje  David el Lun Dic 13, 2010 6:48 pm

Efectivamente de aí saquei a cita, Admin.

A Montería está ligada á caza á corda en toda a península, non só no norte, isto é algo impepinable a tenor dos escritos que van dende o século XIV ata o XIX. Martínez del Espinar, por citar o autor que ti mencionaches, a mediados do século XVII liga de xeito indisoluble a Montería ó traballo previo do monteiro co seu sabueso. Eu teño clarísimo que practico a Montería, que cazo en Montería.

Teórico, a ver se podes citar algunha lei de “Las Españas” que limite a caza exclusivamente á nobleza de xeito xeralizado. Coido que non che ha ser doado. O xeralización da caza entre o pobo en Galicia está moi ben explicada por Froylán de Troche y Zúñiga no seu libro "El Cazador Gallego con Escopeta y Perro". A Guerra da Independencia e con ela a disponibilidade de multitude de armas de fogo dos franceses expulsados e mortos, e das facilitadas polos ingleses entre o común da xente foi o detonante da xeralización, pero a caza xa antes era "social", bueno, social para quen poidera costear pólvora, plomos, etc... que naqueles tempos non debían ser cousas baratas.

Non gravei o rastro de sangue e o remate porque foi complicado, Admin, estaba máis ocupado en non caer e estar atento adiante que en calquera outra cousa, non se me acordou a cámara para nada ata que o cocho se deu por vencido. Ademáis o momento do remate de gravalo habíao presentar intencionadamente borroso, non creo que esas cousas deban explicitarse en internet. Despois disto fomos a outro aplace, ese sí que era un cocho grande, escapounos despois dunha longa carreira pese a tratar de atallarlle en varios lugares. Non fomos quen nin de tirarlle.

Saúdos.

David

Mensajes : 18
Fecha de inscripción : 08/10/2010

Volver arriba Ir abajo

Re: estos si saben lo que hacen

Mensaje  Contenido patrocinado


Contenido patrocinado


Volver arriba Ir abajo

Página 1 de 2. 1, 2  Siguiente

Ver el tema anterior Ver el tema siguiente Volver arriba

- Temas similares

 
Permisos de este foro:
No puedes responder a temas en este foro.